قرسوب

درد کَجاست ودر مان چیست؟

از عنوان پیدا است که ما درد بی درمان دردیم، که عمری مارا رنج داده است. ما به دنبال درمان درد ملت ومردم خود هستیم، که سالهاست از فقر اقتصادی،فرهنگی،اجتماعی و... رنج می برند.البته بدور از ساز وکرنای سیاسی،ممکن است برای هرخواننده این پرسش مطرح شود که در دنیای پرطلاطم امروزی می شود ازسیاست جدا شد؟

نکته همین جاست که می گفتن درد شما درگروی بی حکومتی ونبود یک حکومت دموکرات است. مارفتیم این نوشدارو را از غرب به صد محنت تمام از«بن آلمان » آوردیم، اما باز هرروز شاهد مرگ انسان های زیادی ازفقروگرسنگی،شاهد مهاجرت خیلی از هم وطنان مان از تنگدستی و بی کاری،وقتل روزانه تعداد زیادی از مردم خود،بخواطر نزاع های سیاسی هستیم. پس درمان در چست؟  اگربگفته سیاسیون نوش داروی ما غلتیدن بدامن غرب وامریکا است، بی چاره سیاسیون ما این قدرگرم

دراین دامن لمیده اند که گوئی نوزادی است در دامن مادر،ومی بینیم که هیچ یک از گرفتاری های ما حل نشده ،آش همان وکاسه همان، بجزاینکه شده یک سفره چرب برای یک عده خاص اما مردم...  یک چیز است وآن اینکه درمان درپیش خودما است ولی ما آنچه خود داریم زیبیگانه تمنی می کنیم،راستی سوالی ازشما قلم بدستان دارم،تا حالا کشوری،ملتی را سراغ دارید که گرفتاری جنگ،فقرو... شده باشد،کشورو ملت دیگری آمده تمامی مشکلات آنها را حل کرده وتحویل آنها داده باشد؟

 مشکل از خودماست، درمان هم پیش خود ماست،اگرملت افغان آن خود باوری تاریخی دوران سلطان محمود غزنوی رابدست آورد،آن وقت نه تنها که می تواند بر مشکلات خود غلبه کند ودرد های خودرا درمان کند، که می تواند در اذهان محیط اطراف این ذهنیت را ایجاد کند که «به قول علامه اقبال لاهوری»

 آسیا یک پیکرآب وگل است

 کشور افغان درآن پیکر دل است

از خروش او خروش آسیا

وزخموش او خموش آسیا

چه شده است که امروزه کشورهای اطراف ما سودای دیگر بسر دارند هر روز طمع جان ومال ما رامی کنند.چرا ما قهرمان فلم نامه نویسان هندی نباشیم،تا کار گران امله،شهر داری یا...فلم نامه نویسان ایرانی.ما از نسل سید جمال الدین افغانی هستیم که توانست با همت بلند خود وبا آن خود باوری وعزت نفس که داشت بر تمامی کشورهای اسلامی تاثیر گذار باشد وتا کنون خیلی از نحله های فکری متاثر از اواست.حالا چه مگر نه این است که ملت افغان از آن خودباوری تاریخی خود فاصله گرفته  واعتماد بنفس لازم را ندارد،اگر ملت افغان، اگرشما قلم بدستان وطن وآشنایان به هزاران درد ملت می خواهید درد های بی درمان خودمان رادرمان کنیم، بیائید همه باهم ودرکنارهم وبا اعتماد به هم دیگر، دست به دست هم داده وبا این با ور که ما می توانیم مشکلات بین خودمان را خودمان حل کنیم،بیائید کمر همت را محکم ببندیم وبرای آبادی کشورتلاش جمعی وهمگانی کنیم. بیائید بجای پراگنده نویسی وفرست سوزی، برای همبستگی ملی وتقویت روحیه ملی تلاش کنیم. بیائید بدور نزاع های پرچالش نژادی ومذهبی وبدوراز تنش های فکری،به خیلی ازمشترکات خودکشور،وطن،فرهنگ و...که از دست رفته و در حال نابودی است باهم بی اندیشیم ونگزاریم وضع بدتر از این شود. شرایط ما از هر جهت بد تر شرایط مردم هند در زمان گاندی نیست،او توانست با تقویت روحیه ملی در بین مردم هند کشورش را از ورطئه سقوط نجات دهد ودر مبارزه با استعمار انگلیس پیروز از میدان بیرون بیاید، ما هم می توانیم اگردل خوش نکنیم به زندگی نسبتا راحت در کشورهای دیگروبی خیال نشویم ازدرد ورنج ملت،اگر...

منتظر دیدگاه اصلاحی شما یاران هستم